02. Shabbat en het Joodse volk

De Wijzen vragen: Waarom besluit de beschrijving in de Tora van het einde van de zesde scheppingsdag met "En het werd avond en het werd morgen, de zesde dag" (Bereishit 1:31), met het bepaald lidwoord? Zij leggen uit dat de Tora zinspeelt op de zesde van Sivan, toen de Tora aan Israël werd gegeven. "God stelde een voorwaarde bij de Schepping: 'Als Israël de Tora aanvaardt, zullen jullie blijven voortbestaan, maar zo niet, dan zal Ik jullie terugbrengen tot het vormloze en ledige" (Shabbat 88a). Onmiddellijk na de voltooiing van de zesde weekdag was de schepping van Shabbat, de uitdrukking van Gods koningschap. Op deze zesde dag zou God in de toekomst de Tora aan Israël geven (ibid. 86b).

Totdat de Joden in de wereld verschenen, was Shabbat alleen, zonder dat iemand aanwezig was om haar heiligheid en gezegendheid te openbaren. De Wijzen verwoorden dit als volgt:

Shabbat zei: "Meester van het Universum, iedereen heeft een partner behalve ik. De zes scheppingsdagen vormen paren; alleen ik heb geen partner." God antwoordde: "Het volk Israël is jouw partner." Toen de Joden voor de Sinaï stonden, zei God tot hen: "Gedenk wat Ik tot Shabbat heb gezegd: 'Het volk Israël is jouw partner.'" Dit is de betekenis van het gebod "Gedenk de dag van Shabbat om die te heiligen (Shemot 20:8)." (Bereishit Rabba 11:8)

Het is waar dat zelfs voordat het Joodse volk de Tora aanvaardde, Shabbat reeds geheiligd en gezegend was, aangezien God toen Zijn werk staakte. Bovendien is Shabbat het hart en de ziel van de wereld. De zegen die Shabbat toen schonk, was echter beperkt tot het waarborgen van het voortbestaan van de wereld. Alle onvolkomenheden die de wereld eigen zijn, bleven bestaan, zonder de mogelijkheid van herstel. Daarom bedong God bij Zijn wereld dat, mochten de Joden de Tora weigeren, de wereld tot chaos zou terugkeren. Wat zou de zin van haar bestaan zijn als zij, met al haar pijn, zou voortgaan zonder de mogelijkheid om vooruit te gaan en op te klimmen naar een meer volmaakte staat?

Bron ↗